ANBI doneren webshop adoptie op afstand
E-mail
Facebook
Twitter
Instagaram

LAATST TOEGEVOEGD

Moggu
Princess
Ginger
Noui

NIEUWS

15-12-2016

Impressie van het asiel in Göcek

Eén van de vrijwilligers van AAI heeft tijdens haar bezoek aan het asiel in Göcek een ...
Lees meer
04-12-2016

Uw hulp gevraagd voor Göcek

Mede dankzij uw giften hebben de vrijwilligers in Göcek het afgelopen jaar een nieuw asi...
Lees meer

ERVARINGEN

08-07-2015

Rinso uit Göcek

Hallo lieve Aai vriendjes en vriendinnetjes,    Rinso hier!  Ik ben nu een weekje...
Lees meer
09-03-2015

Ziggi uit Göcek

De baasjes van Ziggi lieten AAI weten hoe blij ze zijn met hun aanwinst uit Göcek. Hie...
Lees meer

Datum: 19-05-2013

Mochi uit Goa

Mochi uit Goa (India) heeft haar gouden mandje gekregen en hoe dat zo is gekomen, vertellen haar nieuwe baasjes:

Recentelijk hebben wij onze 16-jarige Pukkie moeten laten inslapen. Een trieste dag. Wij kwamen thuis waar twee zwarte kraalogen van onze Ierse terriër ‘Hoedje’ ons aankeken met de vraag ‘waar is Pukkie’?. Hoedje bleef maar zoeken, at niet en zat met zijn kopje tegen de bench van Pukkie gedrukt naar binnen te kijken. Het was heel kort na het verlies van Pukkie maar we besloten op zoek te gaan naar een nieuwe vrouw voor met name ons Hoedje. Falco is meer stoïcijns maar had ook verdriet.

Wij kwamen op de website van Stichting AAI terecht. Ik kan mij herinneren dat we beiden heel enthousiast naar de foto van Mochi wezen en zeiden dat is ze. Gelukkig de klik was er tussen de honden en zo is Mochi bij ons  terecht gekomen. Na een paar dagen zeiden wij al wat hebben wij het getroffen met zo’n geweldige hond. De beschrijving van Mochi klopte precies. Wij zijn zielsgelukkig met haar. Vrijwilligers van AAI, jullie hebben twee mensen en drie honden zielsgelukkig gemaakt. Mochten jullie het soms moeilijk hebben dan denk ik eraan hoeveel meer mensen jullie nog gelukkig kunnen maken. 

Groetjes van Iris en Paul en onze hondenkinderen Moch, Hoedje en Falco.

 BERICHTJE VAN MOCHI

Hallo, lieve mensen. Kennen jullie mij nog? Ik stond onder het kopje ‘Baasje gezocht’ in het eerste nummer van 2013 van AAI-Lawaai. Misschien zijn jullie benieuwd waar ik nu terecht ben gekomen. Nu, ik ben van India naar Nederland verhuisd en was ondergebracht bij een gastgezin in Nijmegen. Ik had daar een geweldige speelkameraad genaamd Diva. Er is geweldig voor mij gezorgd, waar ik mijn opvangbaasjes heel dankbaar voor ben. Tot op zekere dag er  twee mensen op bezoek kwamen, genaamd Paul en Iris. Zij hadden twee honden mee, een kruising labrador/retriever genaamd Falco en een Ierse terriër genaamd Hoedje.  Ze waren niet zo dominant en opdringerig. Ze vielen mij mee. Schijnbaar is toen het besluit genomen dat ik naar mijn nieuwe tehuis kon.  

De eerste weken vond ik alles maar eng. Ik was bang en schuchter. Mijn adoptieouders hebben mij echter met veel geduld, rust en liefde opgevangen. Met Hoedje, de Ierse terrier, was ik gelijk dikke maatjes. Hoe gaat het nu? Heel fijn. Mijn adoptievader Paul moet soms midden in de nacht of s ’morgens heel vroeg op om te werken. Ik en Hoedje slapen samen met mijn ouders in een heel groot bed. Falco slaapt liever naast het bed. Plaats zat dus voor iedereen.  Ik slaap graag aan het voeteneind. Als Paul dan weggaat dan slaap ik bij mijn adoptiemoeder Iris  verder in haar armen.  Ik sta dan elke ochtend vrolijk op, waarbij ik tracht Iris te vertellen dat ik naar buiten wil. Ze moet dan altijd lachen om de rare geluiden die ik maak. Nou ja, probeer ik gewoon iets duidelijk te maken.

En s’ morgens om 8.00 uur staan we buiten. Iris heeft een heel  beestenspul te verzorgen zoals paarden, kippen, konijnen, cavia, duiven etc. En ik ren en speel met mijn kameraden of ik ben op expeditie in de tuin. Na circa 1,5 uur gaan we naar binnen, dan zijn wij met eten aan de beurt. Elke ochtend en avond krijgen we een heerlijk stuk worst, want Hoedje krijgt hier zijn pilletjes in. Vervolgens een voerbak vol  eten en dan gaan we slapen. We mogen slapen waar we willen. Iris gaat aan de slag achter de computer. Zij werkt vanuit huis. Ik herken dit nog van mijn Indiase tijd, bij Fionna.  ‘s Middags is het speeltijd. Een uur heerlijk buitenspelen. Vervolgens gaat het vrouwtje weer aan de slag. Aan het einde van de middag komt het baasje thuis en dan is het weer even  feest.  ‘s Avonds na het eten wordt er gewandeld en zondag is het tijd voor een grote hondenwandeling.  We gaan ook nog dagtochten maken. Soms plant het vrouwtje vrij om in de tuin te werken en dan ben ik de gehele dag buiten. Ja ze heeft al ervaren dat ik een hekel heb aan regen maar dat heeft Hoedje ook. Dat valt dus mee, want we staan met z’n tweeën aan de deur te drammen dat we naar binnen willen.

Kortom ik heb het naar mijn zin en ben heel gelukkig hier. Mijn adoptiemoeder zegt wel dat ik een gevoelshond ben. Ja en dat gevoel heb ik goed gebruikt. Toen ik Fionna zag dacht ik, ik moet bij haar gaan zitten en haar nooit meer verlaten. Dit is mijn geluk geweest, want wie weet welke ellende ik had moeten doormaken zonder Fionna en misschien was ik er niet meer geweest.  Ik heb bij haar in huis mogen zijn, waar ik mij altijd bescheiden opstelde want dit geluk wilde ik niet verliezen. Nu ben ik een gelukkige hond hier, waar ik probeer mijn nieuwe adoptie-ouders gelukkig te maken.

Fionna, ik ben je heel erg dankbaar voor wat je voor mij hebt gedaan. Ook al zit ik aan de andere kant van de aardbol, ik vergeet je niet want ik heb jou  in mij hondenhart gesloten. Mocht je het moeilijk hebben met al dat opvangen van mijn medelotgenoten (en ik weet dat heb je soms), denk dan aan mij, Mochi, die je zo gelukkig hebt gemaakt . Niet alleen mij maar ook mijn adoptieouders en mijn twee kameraden, Hoedje en Falco. Lieve Fionna, hier doe je het voor.

Een knuffel en een poot van jouw lieve Mochi  en vergeet mij niet.

 



< Terug naar het overzicht